Kara ekran bozuk değildi — boştu

“Her şey dahil” bir masaüstünden gelince kimsenin söylemediği şey şu: duvar kâğıdı olmayan boş bir Sway çalışma alanı sadece siyahtır. Bu bir çökme değil. Varsayılan hâli bu.

Yapılandırmam işi büsbütün kötüleştirmişti. Meğer ~/.config/sway/config dosyası i3-config-wizard tarafından üretilmiş — yani aslında bir i3 yapılandırmasıydı ve Sway onu nazikçe uyumluluk kipinde çalıştırıyordu. Ne duvar kâğıdı ayarlıyordu ne de bir pencere açıyordu. “Açık mı bu?” paniğini iki satır büyük ölçüde dindirdi — girişte duvar kâğıdı, girişte terminal:

output * bg /usr/share/backgrounds/sway/Sway_Wallpaper_Blue_1920x1080.png fill
exec foot

İnatçı bir ayrıntı buradaki diğer her düzeltmeden uzun yaşadı: girişte düştüğüm çalışma alanı 1, bundan sonra bile kara kaldı. Omuz silktim, Super+2’yi fiilî yuvam yaptım ve listeye devam ettim. Bunu aklında tut.

Tıklanmayan tepsi

Tepsi simgelerim — WiFi, Bluetooth, Dropbox, Remmina — görünüyordu ama tıklamak hiçbir işe yaramıyordu. Suçlu, yerleşik swaybar’dı: tepsiyi doğru barındırıyor ama bağlam menüleri çok güvenilmez ve sıklıkla hiç açılmıyor.

Asıl çözüm barı değiştirmekti. swaybar’ı, tepsi menülerini gerçekten gösteren waybar ile değiştirdim. Sway yapılandırmasında neredeyse hakaret derecesinde basit:

bar {
    swaybar_command waybar
}

Küçük bir ~/.config/waybar/config sonrası — çalışma alanları, saat, tepsi, ağ, Bluetooth, ses, batarya — benimle kavga etmeyen bir bara kavuştum.

Bar bana yalan söyledi (yoksa söylemedi mi?)

waybar ayaktayken iki rakam yanlış görünüyordu. Ses %3359 okuyordu. Görüntü hatası sandım. Değildi. PipeWire yazılım kazancının gerçekten de tam sesin otuz katından fazlasına fırlamasına izin vermişti, çünkü ses-yükselt tuşum tavansız biçimde sonsuza dek %5 ekliyordu. Sıfırladım ve tuşu -l 1.0 emniyet kemeriyle sınırladım:

bindsym XF86AudioRaiseVolume exec wpctl set-volume -l 1.0 @DEFAULT_AUDIO_SINK@ 5%+

Eski barım %70 diye yemin ederken batarya %100 okuyordu. Bu sinsi bir durum: batarya doluydu. Eski okuma, şarjı bataryanın özgün tasarım kapasitesine göre ölçüyordu — yani o “%70” aslında bataryamın sağlığıydı. Hücreler yıpranmış. Düzeltilecek bir şey yok; artık anladığım bir rakam yalnızca.

X11 hayaletlerini temizlemek

Derine indikçe i3 dünyasından kalma, anlam kazanmak için Xorg gerektiren yapılandırma artıkları buldum. En kötüsü: ekran kilidi. Yapılandırmam ikisi de yalnızca X11 olan xss-lock ve i3lock’u çağırıyordu. Wayland’da hiçbir şey yapmıyorlardı — dizüstüm askıya alınırken ya da kapak kapanırken hiç kilitlenmiyordu. Yerel çözüm:

exec swayidle -w \
    timeout 300 'swaylock -f -c 000000' \
    timeout 600 'swaymsg "output * power off"' resume 'swaymsg "output * power on"' \
    before-sleep 'swaylock -f -c 000000'

Sonra küçük hayaletler: başlatıcım X11 dmenu’ydü (→ yerel wmenu-run) ve çıkış istemim i3-nagbar ile i3-msg kullanıyordu (→ swaynag ve swaymsg exit). Teker teker, her şeyi Wayland-yerlisi yaptım.

Yaşam kalitesi turu

Temel sağlamlaşınca eksik olanı aramaya çıktım. İşte tam da burada “çalışıyor”dan “benim”e geçti.

• Ekran görüntüleri. grim + slurp + wl-copy zaten kuruluydu; sadece Print (tüm ekranı dosyaya) ve Shift+Print (bir bölgeyi seçip panoya) tuşlarına bağladım.
• Parlaklık tuşları. brightnessctl dizüstünün parlaklık tuşlarına bağlandı. Sonradan bakınca apaçık.
• Bildirimler. Hiç bildirim arka plan servisim yoktu, yani hiçbir şey görmüyordum — düşük batarya uyarıları dahil. mako’yu kurup otomatik başlattım.
• Gece ışığı. redshift otomatik başlıyor ve sessizce başarısız oluyordu — yalnızca X11 gamma protokollerini konuşur. Ekranı yerel yolla ısıtan wlsunset’e geçtim (koordinatlarımı verdim — Berlin).
• Pano geçmişi. clipman’ı kurdum (cliphist’in Fedora-dostu alternatifi); panoyu izliyor ve Super+h’ye bağlı.
• Güç yönetimi. dnf, power-profiles-daemon’u reddetti — Fedora 43’ün zaten getirdiği tuned-ppd ile çakışıyor. Onun yerine tuned’u etkinleştirdim ve profilleri tuned-adm profile balanced ile değiştiriyorum. Aynı sonuç, daha az uğraş.

Son iki küçük dert

Terminalimi foot’a geçirdim (daha hafif, yerel Wayland) ve ekranım 2.0 ölçekteyken bile yazı tipinin minicik olmasından hemen yakındım. Yine HiDPI’yi suçlamaya hazırdım. Hayır: foot varsayılan 8pt yazı tipiyle gelir ve ben ona hiç yapılandırma vermemiştim. Tek satırlık bir foot.ini:

font=monospace:size=12

Pano seçicim — Super+h — girdileri yatay olarak, teker teker, “devamı var” diyen küçük bir > ile gösteriyordu. Geçmişim boş sandım. Değildi; wmenu varsayılan olarak yatay bir sıra kullanıyor. -l 10 eklemek onu son on kaydımın düzgün dikey listesine çevirdi.

Sonunda neye kavuştum

Sonunda tamamen Wayland-yerlisi ve tamamen benim olan bir Sway masaüstü çalıştıran bir Dell XPS 13:

• Görünüp düzgün davranan bir duvar kâğıdı ve bar
• Gerçekten tıklayabildiğim bir tepsi
• Beni sağır edemeyen bir ses ve anladığım bir batarya göstergesi
• Yanından ayrılınca kendini kilitleyen bir dizüstü
• Ekran görüntüleri, parlaklık, bildirimler, gece ışığı, pano geçmişi ve güç profilleri — hepsi çalışıyor
• Gözlerimin razı olduğu bir yazı tipi boyutunda bir terminal

Geçmişteki bana söyleyeceklerim

1. Sway’de kara ekran genelde boş bir çalışma alanıdır, çökme değil — ama varsayma, doğrula. Fareyi oynat, bir kısayola bas. Diğerleri düzgünken bir çalışma alanı inatla kara kalıyorsa, swaymsg -t get_tree çalıştır ve gerçekten bak.
2. Üretilmiş bir i3 yapılandırması Sway’de çoğunlukla çalışır, işte tuzak da bu. “Çoğunlukla”, sessizce başarısız olan bir yığın yalnızca-X11 artığını gizler — kilitleme, başlatıcılar, iletişim kutuları. Her şeyi yerel yapmak için bir öğleden sonra ayır.
3. Durum barına inan. %3359 dediğinde, gerçekten %3359 demekti.
4. Zorla geçmeden önce paket çakışmasını oku. --allowerasing’e uzansaydım tuned-ppd ile power-profiles-daemon çakışması bana çalışan bir güç yığınına mal olabilirdi.
5. HiDPI’de minik yazı tipleri genelde uygulamanın varsayılanıdır, ölçeklemen değil. Bileşik yöneticiyi suçlamadan önce uygulamanın yapılandırmasına bak.